Af en toe overvalt mij een vraag. Hij luidt; ben ik mijn pil? Ben ik niets meer dan mijn hormonen? Die hormomen die mij in leven houden?
Als een lift door een appartementen complex loodsen deze pilletjes mij heen en weer tussen de verschillende facetten van mijn immer fascinerende persoonlijkheid.
Soms is de lift buiten werking. Dit overkomt de besten. Dan heb ik een Addison' Crises en lig ik in het ziekenhuis aan de infuus.Even bijkomen heet dat.
Maar ondertussen kan ik, dankzij de vervangende cortisol pilletjes, die nu eens teveel aanwezig zijn in mijn bloed en dan weer eens te weinig al naar gelang de aanwezige stress niveau's, ziekte's etc etc (alles is een moment opname, niks is definitief) mezelf prima vermaken door steeds weer een ander mens te zijn.
Soms zit ik in de kelder, daar waar het donker en muf is. Er zijn geen ramen, er is nauwelijks licht en verwarming zou echt teveel gevraagd zijn. Het is er vochtig en krampachtig klein. Maar het is er veilig. Mocht er ooit een bomaanslag IJburg treisteren dan ben ik veilig. Wie weet zou ik er zelfs het einde van de wereld overleven, net als de kakkerlakken. Als alles is uitgestorven, dan leeft de kakkerlak nog steeds. En ik ook. Wanneer men zich uit gebrek aan energie inhoudt en met niemand contact wenst te maken, maar slechts nog het hoognodige doet op auto piloot, dan is men zeer verstandig bezig. Dat heet overleven. En soms moet dat gewoon. Er zit niets anders op. Als de energie op is, dan is hij op. Een extra pilletje helpt dan niet. Het enige wat werkt is rust.
Er breken echter ook goede tijden aan. Dan vliegt de lift helemaal door tot aan de penthouse. Daar is het ruim en licht. De verwarming doet het en het is er chique vertoeven. Iemand met overduidelijk verfijnde smaak heeft de boel weten in te richten. De ramen zijn gelapt en het uitzicht lonkt. IJsselmeer was nog nooit zo schoon. Wanneer je je hier bevindt wens je al je vrienden om je heen, om samen te kunnen genieten van al het moois. Je wilt een feestje organiseren. Je wilt dansen tot je erbij neervalt. Je bent de begeerlijkste vrouw ter wereld. Dit is het andere uiterste. Het heet; iets teveel cortisol geslikt. Maar ach. Soit. Laat ik er dan nu maar van genieten. Carpe Diem. Pluk de Dag. Pluk een Pilletje.
Uiteraard heb je andere ruimtes. De dagelijkse appartementen waar gekookt, gewassen en geslapen wordt. Soms gaat alles ook gewoon goed.
Dit zijn de mooiste appartementen. Het is er rustig, de huisplanten bloeien, de kat snurkt en het ruikt er altijd naar zelf gebakken iets. Een muziekje speelt op de laptop terwijl er een klein meisje stilletjes op de vloer met haar Lego speelt. Af en toe spreekt ze een mannetje streng toe.
Dan ben ik moeder en vrouw.
Ik ben dit alles. Alleen niet allemaal tegelijk. Een mens kan, net als een lift, ook maar op een plek tegelijk zijn. Ik heb nog genoeg te ondekken in dit appartement van mij. Hopelijk kunnen die bijnieren mij ook wel eens wat anders laten zien. Een bergbeklimmer bijvoorbeeld. Een ouderwetse avonturier, compleet met lange rok en corset.
Of een yoga meesteres. Dat lijkt me wel wat. Een fitte marathon loopster is ook niet verkeerd, maar dan met behoud van de boezoem die ik heb...
Uiteindelijk zijn er legio mogelijkheden in dit leven. En dat allemaal dankzij een pilletje.
No comments:
Post a Comment